สดุดี 42 พูดกับตัวเอง

ผู้เขียนอยู่ไกลจากพระวิหาร ระลึกถึงวันที่เคยนำขบวน บัดนี้น้ำตาเป็นอาหารของเขา และผู้คนถามว่าพระเจ้าของเจ้าอยู่ที่ไหน

สองครั้งที่เขาหยุดแล้วพูดกับตัวเองว่า จิตใจของข้าเอ๋ย เหตุใดเจ้าจึงฝ่ออยู่ จงหวังใจในพระเจ้า

เขาไม่ได้บรรยายความรู้สึก เขากำลังขัดจังหวะมัน เราส่วนใหญ่ฟังตัวเองทั้งที่ควรพูดกับตัวเอง