จงวางใจในพระยาห์เวห์ด้วยสุดใจ

"จงวางใจในพระยาห์เวห์ด้วยสุดใจของเจ้า และอย่าพึ่งพาความรอบรู้ของตนเอง จงยอมรับรู้พระองค์ในทุกทางของเจ้า แล้วพระองค์จะทรงทำให้วิถีของเจ้าราบรื่น" (สุภาษิต 3:5-6) สังเกตความต่าง: การวางใจต้อง "สุดใจ" แต่ความรอบรู้ตนเอง "อย่าพึ่งพา" พระคัมภีร์ไม่ได้ต่อต้านการคิด สุภาษิตเองคือหนังสือปัญญา สิ่งที่ต่อต้านคือการตั้งวิจารณญาณตัวเองเป็นศาลสูงสุด "ยอมรับรู้พระองค์" คือ "ในทุกทาง" ไม่ใช่เฉพาะเรื่องคับขัน ซื้อบ้านหรือซื้อกับข้าว เลือกงานหรือกินข้าว เชิญพระองค์อยู่ด้วยทั้งหมด ความเชื่อไม่ใช่สายด่วนฉุกเฉิน แต่คือการเดินเคียงกัน พระสัญญา: "ทรงทำให้วิถีราบรื่น" อาจไม่ใช่ทางที่สั้นที่สุด แต่เป็นทางที่พระองค์รับผิดชอบ วันนี้มีการตัดสินใจอะไรที่ยังไม่ได้เชิญพระองค์เข้ามา? อธิษฐาน: พระองค์เจ้าข้า ข้าพระองค์วางการตัดสินใจวันนี้ต่อพระพักตร์ ไม่พึ่งความฉลาดของตน ขอทรงทำให้ทางราบรื่น อาเมน