สดุดี 130 จากที่ลึก

แปดข้อ และคำแรกวางผู้เขียนไว้ที่ก้นบึ้ง

แล้วมีบรรทัดที่ทำให้ผู้อ่านส่วนใหญ่หยุด คือถ้าพระองค์ทรงจดจำความบาปไว้ ใครจะยืนอยู่ได้ คำตอบที่คาดหมายคือไม่มีใคร รวมทั้งผู้ที่กำลังอธิษฐาน

สิ่งที่ตามมาไม่ใช่การแก้ตัวแต่เป็นการบรรยายการรอคอย ยิ่งกว่ายามคอยเช้า กล่าวซ้ำสองครั้ง ราวกับว่าการกล่าวซ้ำนั่นเองคือความรู้สึกของการรอ

สังเกตว่าเขารออะไร ไม่ใช่รอให้สถานการณ์เปลี่ยน แต่รอองค์พระผู้เป็นเจ้า