สดุดี 8 เล็กใต้ท้องฟ้าอันกว้าง

ผู้เขียนมองท้องฟ้ายามค่ำคืนแล้วถามว่ามนุษย์เป็นผู้ใดเล่าที่จะมีใครใส่ใจ

คำถามนี้ถามด้วยความอัศจรรย์ใจ ไม่ใช่ความสิ้นหวัง และคำตอบที่ตามมาไม่ใช่ว่าเราไร้ความสำคัญ แต่คือเราได้รับมอบหมายความรับผิดชอบ

การยืนใต้ท้องฟ้านั้นรักษาความหลงตน ส่วนข้อที่ตามมารักษาการดูถูกตนเอง