သူလျှိုတစ်ဆယ့်နှစ်ဦး၏ ရွေးချယ်မှု — ယုံကြည်ခြင်းလား၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်းလား (တောလည်ရာ ၁၃-၁၄)

ခါနာန်ပြည်သည် မျက်စိရှေ့တွင် ရှိနေပြီ၊ ထိုပြည်ကား ဘုရားသခင် ကတိထားတော်မူသော ကောင်းမြတ်သည့်ပြည် ဖြစ်၏။ ဣသရေလလူတို့သည် အဲဂုတ္တုမှ ထွက်မြောက်ခဲ့ပြီ၊ ပင်လယ်နီကို ဖြတ်ကူးခဲ့ပြီ၊ ပညတ်တော်ကိုလည်း ခံယူခဲ့ပြီ၊ ငြိမ်ဝပ်ရာသို့ ဝင်ရန် နောက်ဆုံးတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်။ သို့သော် တောလည်ရာ ကျမ်း ၁၃၊ ၁၄ တွင် ရင်နာစရာ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခုကို ငါတို့ တွေ့ရသည်— ယုံကြည်ခြင်း၏ အခိုက်အတန့်တစ်ခုသည် လူဆယ်ဦး၏ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် မြေမြှုပ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်ကား ရှေးဟောင်း သမိုင်းတစ်ခုမျှသာ မဟုတ်ဘဲ၊ ယုံကြည်ခြင်းလမ်း၌ လျှောက်လှမ်းသူတိုင်း ရင်ဆိုင်ရမည့် ရွေးချယ်မှုဖြစ်သည်။ သူလျှိုတစ်ဆယ့်နှစ်ဦးကို ခါနာန်သို့ စေလွှတ်ခြင်း ထာဝရဘုရား၏ အမိန့်တော်အတိုင်း၊ မောရှေသည် ဣသရေလ တစ်ဆယ့်နှစ်မျိုးမှ တစ်မျိုးလျှင် တစ်ဦးစီ၊ ခေါင်းဆောင် တစ်ဆယ့်နှစ်ဦးကို ရွေးချယ်ပြီး ဘုရားသခင် ကတိထားတော်မူသော ခါနာန်ပြည်ကို ထောက်လှမ်းစေခဲ့သည်။ ထိုပြည်သည် မြေဩဇာ ကြွယ်ဝသလား၊ ဆင်းရဲသလား၊ ပြည်သားတို့ အားကြီးသလား၊ အားနည်းသလား၊ မြို့တို့သည် တဲစခန်းများလား၊ ခိုင်ခံ့သော ရဲတိုက်များလားဟု ကြည့်ရှုစေရန် ဖြစ်၏။ ဤသည်ကား မျှော်လင့်ခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ခရီးစဉ်တစ်ခု ဖြစ်ရမည်— သူတို့ ထောက်လှမ်းမည့်ပြည်သည် ဘုရားသခင် ကျိန်ဆိုကတိထားပြီးသော အမွေဥစ္စာ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ ထိုပြည်သည် နို့နှင့်ပျားရည် စီးသောပြည် အမှန်ပင်ဖြစ်၏ အရက်လေးဆယ် ကြာသောအခါ သူလျှိုတို့ ပြန်လာကြသည်။ သူတို့သည် ထမ်းပိုးဖြင့် ထမ်းရလောက်အောင် ကြီးမားသော စပျစ်သီးပြွတ်တစ်ခု၊ သလဲသီးနှင့် သင်္ဘောသဖန်းသီးများကို ယူဆောင်လာကြသည်။ ထိုပြည်သည် ဘုရားသခင် မိန့်တော်မူသည့်အတိုင်း နို့နှင့်ပျားရည် စီးသောပြည် အမှန်ပင် ဖြစ်၏။ ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်သည် တစ်ခွန်းမျှ မလွဲမချော်ဘဲ၊ ထိုပြည်၏ ကြွယ်ဝမှုသည် လူအပေါင်း၏ မျက်မှောက်၌ မြင်နိုင်၊ ကိုင်နိုင်၊ မြည်းစမ်းနိုင်သော သက်သေအဖြစ် ရှိနေ၏။ 「ကိုယ်တော်စေလွှတ်တော်မူသောပြည်သို့ အကျွန်ုပ်တို့ ရောက်ခဲ့ကြပါပြီ။ ထိုပြည်သည် နို့နှင့်ပျားရည် စီးသောပြည် အမှန်ပင်ဖြစ်ပါ၏။ ဤသည်ကား ထိုပြည်၏ အသီးအနှံ ဖြစ်ပါသည်။တောလည်ရာ ၁၃:၂၇」 သူလျှိုဆယ်ဦးက ကြောက်စရာ သတင်းဆိုးကို ယူဆောင်လာခြင်း သို့သော် စကားလမ်းကြောင်း ရုတ်တရက် ပြောင်းသွားပြီး၊ သူလျှိုဆယ်ဦးက 「သို့သော်」ဟု ဆိုကြသည်။ သူတို့သည် မြို့ရိုးများ ခိုင်ခံ့ကျယ်ပြန့်သည်ကို မြင်ကြ၍၊ အာနကအမျိုး၏ လူကြီးမှော်များကို မြင်ကြသောအခါ ရင်တုန်ပြီး ကြောက်လန့်ကြသည်။ သူတို့သည် အမှန်တရားကို အစီရင်ခံနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို ဖြန့်ဝေနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မိမိကိုယ်ကို သေးငယ်စေ၍ လူကြီးမှော်များကို ကြီးမားစေကာ၊ ထိုပြည်သည် 「ပြည်သားတို့ကို မျိုသောပြည်」ဟုပင် ကောလာဟလ ဖြန့်ကြသည်။ 「ငါတို့ကို ကိုယ်တိုင် ကြည့်သောအခါ ကျိုင်းကောင်ကဲ့သို့သာ ဖြစ်ကြပါ၏။ သူတို့ ကြည့်သောအခါ၌လည်း ငါတို့ကို ထိုအတိုင်း မြင်ကြပါ၏။တောလည်ရာ ၁၃:၃၃」 ကာလက်နှင့် ယောရှုက 「ငါတို့ အနိုင်ရနိုင်သည်」ဟု ဆိုခြင်း လူအပေါင်း ထိတ်လန့်နေချိန်တွင်ပင်၊ ကာလက်သည် လူများကို နှစ်သိမ့်ပြီး ယုံကြည်ခြင်း သမိုင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်နေသည့် ထိုစကားကို မြွက်ဆိုခဲ့သည်။ သူနှင့် ယောရှုတို့ မြင်သည်မှာလည်း ထိုနည်းတူ လူကြီးမှော်များ၊ ထိုနည်းတူ ခိုင်ခံ့သောမြို့များ ဖြစ်၏။ ကွာခြားသည်မှာ သူတို့၏ မျက်စိထဲတွင် ဘုရားသခင် ရှိနေခြင်းပင်။ သူတို့သည် ရန်သူကို လျှော့တွက်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ထိုပြည်ကို ကတိထားပေးတော်မူသော အရှင်ကို မြင့်မြတ်စွာ ရှုမြင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကြောက်ရွံ့သူသည် ရန်သူ မည်မျှ အားကြီးသည်ကိုသာ တွက်ဆ၍၊ ယုံကြည်သူမူကား ဘုရားသခင် မည်မျှ ကြီးမြတ်ကြောင်း သတိရသည်။ 「ချက်ချင်း တက်၍ ထိုပြည်ကို သိမ်းယူကြကုန်စို့။ ငါတို့သည် ဧကန်အမှန် အနိုင်ရနိုင်ကြပါ၏။တောလည်ရာ ၁၃:၃၀」 ဣသရေလ၏ မယုံကြည်ခြင်းသည် အနှစ်လေးဆယ် လှည့်လည်ရသည့် အဖိုးအခဖြစ်ခဲ့ ဝမ်းနည်းစွာဖြင့်၊ ပရိသတ်အပေါင်းသည် သတင်းဆိုးကို ယုံကြည်လိုက်ကြပြီး တစ်ညလုံး ငိုကြွေးကြသည်။ အဲဂုတ္တုပြည်၌ သေခဲ့ရလျှင် သာ၍ကောင်းမည်ဟုပင် ဆိုကြကာ၊ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးကို အသစ်ခန့်၍ အဲဂုတ္တုသို့ ပြန်ရန် တိုင်ပင်ကြသည်။ သူတို့သည် ကျွန်ခံခဲ့ရသောပြည်သို့ ပြန်ရန် ပို၍ လိုလားကြပြီး၊ ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ရှေ့သို့ ချီတက်ရန် ငြင်းဆန်ကြသည်။ ဘုရားသခင် ချမှတ်တော်မူသော အပြစ်ဒဏ်သည် သူတို့နှုတ်ထွက်စကား၏ ညည်းညူသံအတိုင်းပင် ဖြစ်လာခဲ့သည်— သူလျှိုတို့ ခါနာန်ကို ထောက်လှမ်းသည့် ရက်အရေအတွက်အတိုင်း၊ တစ်ရက်လျှင် တစ်နှစ်စီ၊ စုစုပေါင်း အနှစ်လေးဆယ် တောကန္တာရ၌ လှည့်လည်ရမည်။ ထိုမယုံကြည်သော လူမျိုးဆက် အားလုံး သေကျေ ကုန်သည်အထိပင်တည်း။ ကတိတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် သူတို့ကို ဟန့်တားခဲ့သည်မှာ ခါနာန်၏ လူကြီးမှော်များ အလျှင်း မဟုတ်၊ စိတ်ထဲရှိ မယုံကြည်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ လက်ရုံးတော်သည် တိုတောင်းသွားခြင်း မဟုတ်၊ တိုတောင်းသွားသည်မှာ ဘုရားသခင်ကို မျှော်ကြည့်သော သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်း၏ ရွေးချယ်မှုသည် သင်နှင့်ငါ့ရှေ့၌လည်း ရှိနေသည် ထိုနည်းတူ ခါနာန်၊ ထိုနည်းတူ လူကြီးမှော်များ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဆန့်ကျင်ဘက် တုံ့ပြန်မှုနှစ်မျိုး ပေါ်ထွက်လာသည်။ ကြောက်ရွံ့ခြင်းက လူကို နောက်ဆုတ်စေ၊ ညည်းညူစေ၊ ပြန်လှည့်လိုစေသည်။ ယုံကြည်ခြင်းကမူ 「ငါတို့ အနိုင်ရနိုင်သည်」ဟု ဆိုစေ၏— အကြောင်းမူ အနိုင်ရမည့် အာမခံချက်သည် မိမိကိုယ်၌ မဟုတ်ဘဲ၊ ဂတိတော်ကို ကတည်းချိန်း၍ ပြုတော်မူသော ဘုရားသခင်၌ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကြောက်ရွံ့ခြင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်၏၊ ယုံကြည်ခြင်းက အရှင်သခင်ကို ကြည့်၏။ ယနေ့ သင်နှင့်ငါ ရင်ဆိုင်ရသော အခက်အခဲ၊ ရောဂါ၊ စမ်းသပ်ခြင်း၊ အဟန့်အတားများသည် ငါတို့ တစ်ဦးစီ၏ ခါနာန်ပင် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ဘုရားသခင် မေးတော်မူသည်မှာ လူကြီးမှော်တို့ မည်မျှ မြင့်သည်ကို မဟုတ်ဘဲ၊ ငါတို့သည် ကိုယ်တော်ကို ယုံ၊ မယုံ ဆိုသည်ပင်ဖြစ်၏။ ကတိတော် မလွဲမချော်စေရန် သင်သည် ယုံကြည်ခြင်းကို ရွေးချယ်ပါစေ ဘုရားသခင်ကို စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ လိုက်လျှောက်သော ကာလက်နှင့် ယောရှု နှစ်ဦးသာလျှင် နောက်ဆုံး၌ ထိုကောင်းမြတ်သောပြည်သို့ ဝင်ခဲ့ရသည်။ ငါတို့သည်လည်း အရှင်သခင်ကို စိတ်ရောကိုယ်ပါ လိုက်လျှောက်သူများ ဖြစ်ကြပါစေ၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်းထဲ၌ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို လက်မလွတ်ကြပါစေနှင့်။ ဤယုံကြည်ခြင်း၏ သင်ခန်းစာကို ပိုမိုနက်နဲစွာ ဆင်ခြင်လိုပါက BiblePro App ကို ဖွင့်ပြီး၊ အခန်းလိုက် နှိုင်းယှဉ်ဖတ်ရှုခြင်းဖြင့် တောလည်ရာ ၁၃၊ ၁၄ ကို သေချာစွာ ဖတ်ကာ တုံ့ပြန်မှုနှစ်မျိုး၏ ကွာခြားချက်ကို ခံစားကြည့်ပါ။ AI ရှာဖွေမှုဖြင့် ကျမ်းစာထဲရှိ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ကတိတော်ဆိုင်ရာ ကျမ်းချက်များကိုလည်း ရှာဖွေနိုင်ပါသည်။ ထို့ထက်၊ သင်သည် ဒေသခံ အသင်းတော်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိ၍ ညီအစ်ကို မောင်နှမများနှင့်အတူ ယုံကြည်ခြင်း၌ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ထောက်မကူညီကာ၊ ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်ဆီသို့ ရဲရင့်စွာ ရှေ့ရှုချီတက်နိုင်ပါစေဟု ပို၍ မျှော်လင့်ပါသည်။